Od powieści historycznych do Nagrody Nobla

Henryk Sienkiewicz to zasłużony polski pisarz, który specjalizował się w tworzeniu powieści historycznych. W czasach, w których autor publikował, popularne było publikowanie książek w odcinkach na łamach mniej lub bardziej popularnych gazet. Dopiero gdy opowieść zebrała stałe grono czytelników, decydowano się na wydanie jej w standardowej wersji. Sam Sienkiewicz ceniony był nie tylko przez Polaków, ale i przez czytelników innych narodowości. Popularność ta poskutkowała wręczeniem mu Literackiej Nagrody Nobla za całokształt twórczości. Warto jednak wspomnieć i o krótszych formach literackich tego autora, takich jak latarnik. O czym opowiada ta krótka opowieść?

Samotność, która niszczy człowieka

Latarnik to powieść zgoła inna w porównaniu do pozostałych książek napisanych przez Henryka Sienkiewicza. To przede wszystkim historia o samotności człowieka. Samotności, która nie tylko zmienia charakter, ale i w najgorszych przypadkach może go zupełnie zniszczyć. Dzisiaj w oczy razić mogą fragmenty, w których Sienkiewicz próbuje wypowiadać się bardziej moralistycznym tonem, przeszkadzać też może toporny sposób narracji, w którym dominują długie i rozwlekłe opisy. Nie zmienia to jednak faktu, że Latarnik wciąż jest jedną z lepszych książek polskiego pisarza, która skupia się na rzeczach wciąż uniwersalnych. 

Żołnierz z przeszłością

W Latarniku poznajemy historię byłego żołnierza o nazwisku Skawiński. Ten po latach tułaczki i wędrówki, zdecydował się na zamieszkanie w latarni, gdzie miał na niego czekać upragniony spokój. Tak się jednak nie stało, a samego Skawińskiego zaczęły nawiedzać demony przeszłości, które zepchnął w najdalszą otchłań swojej pamięci. Cała fabuła opiera się przede wszystkim na wewnętrznych rozterkach głównego bohatera, który zaczyna dochodzić do wniosku, że popełnił ogromny błąd, decydując się na odcięcie od innych ludzi. Sienkiewicz tworzy smutną, choć niezwykle prawdziwą opowieść o kierunkach, jakimi podąża natura ludzka.